یه رودخونه‌ی رویایی زیر یک پل قدیمی سنگی! فیلترهای لازم رو همراه نداشتم تا از شدّت نور و رفله‌ی آب کم کنم.

 
رودخونه از زاویه‌ای دیگر

گاو بی‌نوا... تازه مرده بود. نمی‌دونم چرا، شاید از روی پل توی رودخونه افتاده بود.

 
تو راه برگشت جایی توقّف کرده و چایی می‌خوردیم که این آقا با الاغش که مدام خودش رو می‌گرفت و ناز می‌کرد، می‌خواستن از جادّه رد بشن.

سفرنامه‌ی دوّم: جمعه 20 مرداد 85، رودبار الموت، قزوین
این جمعه هم رفتیم الموت. یکی از همکاران اداره انقدر از الموت و طبیعتش و کوه‌های رمزآلودش تعریف کرد که مصمّم شدیم و بریم اون منطقه رو کشف کنیم. تا خود قلعه‌ی الموت، که قلعه‌ی حسن صبّاح، یکی از بزرگترین تروریست‌های تاریخ باشه، رفتیم. با همه‌ی زیبایی راه، چیزی که آزاردهنده است، جادّه‌ی پیچ در پیچش در فراز دره‌های عمیقه. طوری که هم سرعت سیر رو خیلی کم می‌کنه، هم مدام باید پا روی ترمز باشه. ما خودمون مجبور شدیم، میانه‌ی راه، لنت ترمز چرخ‌های جلو رو خودمون عوض کنیم. خدا رو شکر تو ماشین یدکی داشتیم، و الّا معلوم نبود چطوری باید برمی‌گشتیم!

اینجا قلعه‌ی الموت هست. از پایین تا سر گردنه چیزی در حدود بیست دقیقه طول می‌کشه تا با یک سرعت معمولی، به اون‌جا برسید. وقتی رسیدید یه نگاه به سمت راست می‌اندازید و تازه می‌فهمید که هیچ رقمه پاهاتون توانایی رفتن تا خود قلعه رو ندارن!

این‌جا همون گردنه است که توی عکس قبلی گفتم!

این یک پست نگهبانی قلعه بوده که در بالای گردنه قرار داره.

منظره‌ی روستا از بالا

این‌جا هم دریاچه‌ی اوان هست. یک دریاچه‌ی طبیعی کوچک و زیبا در منطقه‌ی مرکزی رودبار الموت

 سفرنامه‌ی سوّم: جمعه 27مرداد 85؛ طالقان
"ویحاً للطّالقان! فإنّ لله فیها کنوزاً لیست من ذهب و لا فضّة و لکن رجال بها عرفوالله حقّ معرفته و هم انصارالمهدی فی آخرالزّمان" این حدیث از امام صادق ـ‌علیه السّلام ـ نقل شده. طالقان مردان بزرگی داشته و داره. چهره‌هایی چون مرحوم آیت‌الله طالقانی، مرحوم درویش عبدالمجید طالقانی _ شکسته‌نویس بی‌همتای دوره‌ی صفوی _ ، استاد غلامحسین امیرخانی _رییس انجمن خوشنویسان ایران_ و ...

به همراه مادربزرگم و خاله‌هام و خانواده‌هاشون رفتیم طالقان. هر چند طالقان رو باید در بهار دید و زیباییش رو حس کرد، امّا  در تابستان هم خوب و قشنگ بود.