إنّ‌الله يحبّ الّذین يقاتلون في سبیله صفّاً کأنّهم بنیانٌ مرصوص (صف/4)

به بهانه‌ی پیروزی غرور انگیز حزب‌الله در عملیات رضوان

ای نصرالله!
ای مجاهد خوب خدا!
و ای رهبر مجاهدان بیدار!
سلام خدا بر تو و بر مجاهدان حزب‌الله!
سلام بر تو و بر مردان شجاع حزب‌الله که یهود را به خاک مذلّت کشیده‌اند!
سلام بر تو که به راستی هر کس در صورت تو، سیمای علی را دید و در صدای تو، صولت حیدر را شنید!
سلام بر تو و بر مردان مجاهد تو که رهبران اهل بهشت‌اند! *
سلام بر تو سیّد حسن! سلام بر تو که با تو به شیعه بودن خود افتخار می‌کنم!
چشم بد از روی تو دور!

* - پیامبر اسلام ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ فرمودند: "المجاهدون فی سبیل‌الله، قُوّادُ اهل الجنّة"

بسم الله الرّحمن الرّحیم
انّا اعطیناک الکوثر
فصلّ لربّک وانحر
انّ شانئک هوالابتر

ای مادر حسن و حسین و زینب و کلثوم و ای همسر علی!
ای مهربان‌ترین مادر و ای دل‌نشین‌ترین همسر!
تو مادر پیامبری!
تو آنی که پیامبر بر سینه‌اش بوسه زد و عطر بهشت را از آن استشمام کرد.
تو عروس آسمان‌ها و زمین، تو مهر سینه‌ی علی!
تو مادر امّت و شفیع روز قیامت!

میلاد حضرت فاطمه‌ی زهرا ـ سلام‌الله علیها ـ و روز مادر و روز زن را به مادرِ عزیزم، مادرِ خوبِ همسرم، همسر دل‌بندم و خواهر مهربانم و به همه‌ی مادران و همسران و خواهران پاک و نجیب سرزمینم تبریک می‌گویم!

نوزده سال پیش درست در همین مکان که دارم این پست وبلاگ را می‌نویسم و روزگاری خانه‌ی ما بود و حالا از سر اتّفاق، دفتر کار من است، صبح چهارده خرداد که روز امتحان نقّاشی بود و بابا رفته بود نان بخرد و مامان نگران بود و مضطرب و بابا که آمد رنگ چهره‌اش پریده بود و بعد صدای آقای حیاتی، گوینده‌ی خبر ساعت هفت صبح که انّا لله و انّا الیه راجعون... روح بلند و ملکوتی پیشوای شیعیان جهان و ... و بغض مامان ترکید و بابا سر به دیوار گذاشت و صدای گریه از ده طبقه‌ی ساختمان بلند شد...
و گذشت و گذشت و گذشت. حالا شکر خدا که از نفس حق حضرت روح‌الله، دست خدا با ماست. اللهم احفظ قائدنا...

پی‌نوشت: دارم خودم را مجاب می‌کنم شبی چند خط در رواق بنویسم. دلم برای نوشتن تنگ شده. می‌نویسم ان‌شاءالله.

مریم

با نهایت تأسّف و تأثّر... ببخشید! با کمال خرسندی و در نهایت شادی و شادکامی یکمین سال‌گرد پیوند همیشگی اینجانب و همسر مکرّمه‌ی محترمه‌ را اعلام می‌دارم. به همین مناسبت هدایاتون رو ارسال بفرمایید لطفاً!
هدیه هم نفرستادید، دعا بفرمایید زودتر عروسی بگیریم بریم سر خونه زندگیمون!

چشم به چشم ستاره! دست به دست ماه! رو به آفتاب!
ای یار و ای همسفر من؛
امسال و هر سال برای ماست؛
در کنار هم، با هم و برای هم؛
همسر من!

ناز قدمت آقا!
شکر خدا را که ما را بی نعمت ولایت رها نکرد. اگر پدر بزرگوار شما از دنیا رحلت کردند، با انتصاب شما به ولایت امری ما، غم از سینه‌ی ما رحلت نمود.
من و همسرم که پیوستگی عمیق و دلبستگی وافر به آن وجود مقدّس داریم، امروز را که سال‌روز آغاز ولایت شما و سال‌گرد استحکام عقد و پیمان دائمی زندگی مشترک‌مان به برکت دعای خیر شماست، تبریک می‌گوییم!

صبحدم خاكی به صحرا برد باد از كوی دوست
بوستان در عنبر سارا گرفت از بوی دوست
دوست گر با ما بسازد دولتی باشد عظیم
ور نسازد می بباید ساختن با خوی دوست
گر قبولم می كند مملوك خود می پرورد
ور براند, پنجه نتوان كرد با بازوی دوست
هركه را خاطر به روی دوست رغبت می كند
بس پریشانی بباید بر تنش چون موی دوست
دیگران را عید اگر فرداست, ما را این دمست
روزه داران ماه نو بینند و ما ابروی دوست
هر كسی بی خویشتن جولان عشقی می كند
تا به چوگان كه در خواهد فتادن گوی دوست
دشمنم را بد نمی خواهم كه آن بدبخت را
این عقوبت بس كه بیند دوست همزانوی دوست
هر كسی را دل به صحرایی و باغی می رود
هر كس از سویی به در رفتند و عاشق سوی دوست
كاش باری باغ و بستان را كه تحسین می كنند
بلبلی بودی چو سعدی یا گلی چون روی دوست

خانم همسر: ایلام؛ شهری که دوستش داشتم...و دارم!

پیش‌دانشگاهی که بودم، آقای نوروزی ـ مدیر مرکزمان ـ دو کتاب سر کلاس آورد و معرّفی کرد. توصیه کرد که: «حتماً بخریدشان» یکی کتاب حساب دیفرانسیل و انتگرال خودش بود و یکی کتاب آشنایی با رشته‌های تحصیلی دانشگاهی. خریدیم. چیزی که توجّهم را جلب کرد، اسم انتشارات کتاب بود؛ انتشارات مدینه.
***
دوّم اردیبهشت 84، صبح زود رفتم ترمینال غرب و با 40،50 تا دانشجوی وبلاگ نویس دیگه‌ی تهرانی، رفتیم همدان برای جشنواره‌ی دانشجویان وبلاگ‌نویس که دانشگاه بوعلی دعوت‌مان کرده بود.
بعد از مراسم استقبال، سوار اتوبوس شدیم که به هتل برویم. صندلی‌ها پر شد، پسرک با شیطنتی دلچسب، گفت: "آقا! یکی از اون ته‌ای‌ها، جاش رو با من عوض کنه. نمی‌خوام جلو بشینم!" کاشف به عمل آمد که هفته‌ی قبل که از دانشگاهش در مشهد به تهران برمی‌گشته، مسافری در اتوبوس از او می‌خواهد که جایش را در جلوی اتوبوس با او عوض کند و کنار دوستش بنشیند. عوض کردن جا همان و تصادف همان و مرگ مسافر بخت برگشته همان. و خدا خواست که امید زنده باشد و دوستی ما از آن لحظه آغاز شود.
***
اوّلین بار که از حاجی برایم گفت، داشتم می‌رفتم برای شب نان بخرم. زنگ زد و گفت که حاجی برای موسسه‌ی انتشاراتی‌اش، وب‌سایت می‌خواهد. قرار شد هماهنگ کنم، بروم موسّسه، بیشتر صحبت کنیم.
***
یکی از شب‌های ماه رمضان سال 84، سر سفره‌ی افطار زنگ زد و گفت همین الآن بیا. سعید هم هست. حاجی و دوستانش هم هستند. بیا راجع به سایت صحبت کنیم. رفتم. خیابان بعد از افطار خلوت بود. زود رسیدم. امید به استقبالم آمد و کمی بعدتر حاج آقای محدّث.
رفتیم داخل اطاقی که دوستان دیگر حاجی هم بودند. مهدی ابراهیمی و دو نفر دیگر که نامشان خاطرم نمانده. فقط مهدی ابراهیمی که چه قد بلندی داشت.
قرار بود موسسه انتشاراتی مدینه ـ که چند سالی تعطیل بودـ دوباره آغاز به کار کند. بحث سر انتخاب شعار برای موسسه بود. من هم نظرم را گفتم. راجع به سایت صحبت کردیم و قرار شد از چند روز بعد، هر روز من به موسسه بروم و با امید روی طرّاحی و راه‌اندازی سایت کار کنیم. افکار بلندپروازانه‌تری هم داشتیم. واحد انفورماتیک و سایت اطّلاع رسانی کتاب ایران و ...
***
کار پیش می‌رفت. اوایل آذر بود که حاج‌آقای محدّث که از روحانیون عقیدتی سیاسی نیروی دریایی ارتش بود، از مانوری خبر داد که قرار بود چند روز دیگر برگزار شود. حتّی پوسترهای تبلیغاتی مانور هم در خود موسسه طرّاحی شد.
***
یکشنبه 13آذر، آخرین باری بود که حاجی را دیدم. به من گفت:"آقای کارگر! تا برمی‌گردم سایت تموم می‌شه؟!" گفتم ان‌شاءالله! امّا خبر نداشتم که نه آمدنی هست و نه طرّاحی سایتی به اتمام می‌رسد.
***
دوشنبه 14 آذر، نرفتم موسسه. یادم نیست چرا.
***
سه شنبه 15 آذر. صبح رفتم موسسه که به امید بگویم بقیه کار را در منزل ادامه خواهم داد. کار داشت کند پیش می‌رفت. همین که دو نفری ـ شر و شور!ـ کنار هم بودیم، آنقدر وقت به بطالت می‌گذشت که به کار نه. از حاجی پرسیدم. گفت دیشب خداحافظی کرد و امروز صبح رفت. برگشتم خانه. هوا ابری بود. دل من هم گرفته بود. از دفتر در سهروردی شمالی تا هفت تیر را پیاده آمدم. رسیدم خانه و نشستم سر کار. حس خوبی نداشتم. دست دلم به کار نمی‌رفت. حال و حوصله‌ی دیدن تلویزیون را هم نداشتم. خاموش بود.
ساعت 4 که بابا آمد گفت خبر داد که در محدوده‌ی خیابان آذری، هواپیمای نظامی C-130 روی مجتمع مسکونی سقوط کرده. رفتم روی اینترنت تا ببینم چه خبر است. رفتم که خبرهای مهر را ببینم. اوّلین خبر مهم، اعلام اسامی برخی از شهدای حادثه بود.
یا امام رضا... یا امام رضا... پاهایم سست شد. خوردم زمین. اینجا اسم مجتبی محدّث هم هست. امّا من همین الآن دیدم امید روی مسنجر آنلاین بود. یعنی هنوز امید خبر نداشت؟
***
مانده بودم چه کنم. موبایلم زنگ خورد. امید بود. داشت می‌مرد از گریه. گفت: "مهدی تو رو خدا بیا. می‌گن جنازه‌ها رو بردن بیمارستان شریعت رضوی". با بابا رفتیم بیمارستان. ما زودتر رسیدیم. گفتند که همه جنازه‌ها را به پزشکی قانونی انتقال داده‌اند. به امید زنگ زدم که بیاید پزشکی قانونی در کهریزک. ما هم می‌رویم. من و بابا زودتر رسیدیم. خیلی شلوغ نبود. بیشتر خبرنگاران صدا و سیما و عکّاسان خبرگزاری‌ها بودند که می‌خواستند بروند از جنازه‌ها عکس و فیلم تهیه کنند. امید با یکی از بستگانش رسید. هنوز فامیل از قم به تهران نرسیده بودند. رسید که به من خودش را در بغلم انداخت. زیر بغلش را نگرفته بودم، زمین خورده بود. بغضمان ترکید. هوا سرد بود.
***
صبح روز تشییع با سعید قرار گذاشتیم که برویم میدان سپاه. بین جمعیت آنقدر گشتیم تا پیکر حاجی را پیدا کردیم. امید دستش را روی تابوت گذاشته بود که با وانت‌های ارتش حمل می‌شد. عمویش یک طرف، پسر عمویش طرفی دیگر. سرم پایین بود. گریه می‌کردم. مادری فریاد زد یا امام حسین! جنازه‌ی پسرم سر نداشت.
سرم هنوز پایین بود. یک لحظه که سر بلند کردم، بیلبوردهای ارتش را دیدم که عکس و نام شهدای خود را بر آن ثبت کرده بود. باورم نمی‌شد. مهدی ابراهیمی هم جزو شهدا بود. او که در اوّلین ملاقاتم در موسسه مدینه، دیده بودمش. به امید گفتم مهدی ابراهیمی هم؟ گفت:"آره. همکار بابا بود"
بهشت زهرا، محشر کبری...
امید!
صورتت شاید نشون نده، امّا من داغ توی دلت رو می‌بینم. حسّش می‌کنم. چون این داغ رو، روی دل خودمم دارم. به خدا هر روز که درِ آسانسور طبقه دهم باز می‌شه و بیرون میام، اوّلین چیزی که به چشمم می‌خوره، اون ساختمون جهنّمیه که رنگ سفید بهش زدن و بین ساختمون‌های دیگه از اینجا که محل کار منه، مدام توی چشم میاد.
بهت تسلیت می‌گم امید، برادر خوبم! خدا سایه‌ی مادرت رو روی سرت نگه داره. صبور باش. مقاوم باش! حالا تو مرد خونه‌ای. حاجی به تو افتخار می‌کنه. از یادگارهای پدرت ـ برادر و خواهرت ـ مراقبت کن. وظیفت سنگینه. امّا خدا اجر و مزدی بهت می‌ده که فکرش رو هم نمی‌کنی.
نمی‌دونم می‌دونی که چقدر دوست دارم امید؟!
پ.ن:
امید پستی زده درباره‌ی پدرش و آخرین شعر شهید حجّت الاسلام مجتبی محدّث در صبح روز شهادت را نیز نوشته است. اینجا بخوانید. فردا، پنجشنبه هم از ساعت 14:30، مراسم بزرگداشت شهدای ارتش و رسانه در قطعه 50 بهشت زهرا، برگزار می‌شود.

*: بخشی از یک حدیث از امام رضا ـ‌علیه السّلام‌ـ پیرامون وجود مبارک امام ـ‌عجّل الله تعالی فرجه الشّریف‌ـ؛ اصول کافی/ کتاب الحجّة/ باب نادرٌ جامعٌ فی فضل الامام و صفاته:
الامام الوالد الشفیق و الاخ الشقیق و الامّ البرّة بالولد الصغیر
امام، پدر دل‌سوز و برادر دوقلو و مادر فداکار نسبت به فرزند کوچک است.

در زیر بارش روح و ریحان خداوند بر دل‌های عاشقمان، در سال‌روز آغاز ولایت حضرت دردانه‌ی موعود، ‏جناب سیدّمهدی هاشمی ـ ارواحنا له الفداء ـ و در بارگاه و سرای امام رئوف، حضرت علی ابن موسی الرّضا ـ علیه‌السّلام ـ عهد ‏و عقد ازدواج بستیم!‏
مریم میراحمدی ؛ محمّدمهدی کارگر

ای حکم تو جاری به قضا ادرکنی
ای معدن تسلیم و رضا ادرکنی
ای شمس شموس و خسرو خطّه‌ی طوس
ای شاه ملقّب به رضا ادرکنی

تمام شد. انگار که با نزدیک‌ترین و دوست‌ داشتنی‌ترین یارانم، خداحافظی می‌کنم. بغض گلویم را می‌فشارد. اگر چه دل به عیدی خوش دارم که از راه رسیده‌است!
ای خدای مهربان!
این رمضان، در میان سا‌ل‌هایی که عمرم دادی، استثنائی‌ترین رمضانی بود که بر من گذشت. مرا میهمان خوان کرمت کردی. جامه‌ی بندگی بر تنم پوشاندی. شب‌های قدر در میان بهترین بندگانت نشاندی و فرصت توبه و استغفار و احیا و مجال روزه‌داری و نمازگزاریم دادی.
ای خداوند کریم!
تو همانی که گفتی «و اذا سألک عبادّی عنّی فإنّی قریب، اجیب دعوةالدّاع اذا دعان» و من آن که تو را گاه و بی‌گاه خواندم، سفره‌ی دل باز کردم، بار گناهان سنگین به دوش گرفتم، دستان خالی را به سویت دراز کردم، دل را به نسیم بخشایش تو سپردم و چشم به آستان پر مهرت دوختم. من همانم که خواسته‌ها و آرزوهای بزرگ را نزد تو آوردم و مجاب شدم ای مجیب!
ای خداوند رحیم!
در این ساعت و روز که آن را برای محمّد و آل محمّد ـ صلوات‌الله علیهم ـ و همه‌ی مسلمانان عید قرار دادی، از تو درخواست می‌کنم، به آبروی محمّد و آل محمّد ـ صلوات‌الله علیهم ـ آن‌چه که از خطاها و گناهان هنوز در کارنامه‌ی اعمال ما ثبت است، عفو کنی و درگذری.
ای خداوند رمضان!
اگر چه رمضان تمام شد و تا سالی دیگر، از فیض حضور و همراهی این ماه شریف و از فیوضات آن، محرومیم، امّا از تو می‌خواهم که ما را رمضانی دیگر هم توفیق و شرافت درک آن عطا کنی.
ای خداوند فطر!
عید فطر را برای ما و همه‌ی امّت‌های مسلمان مبارک گردان. بیماران رنجور و دردمند ما را شفا بخش. درگذشتگان ما را درگذر و سختی و گرفتاری را از امّت‌های ما برگیر. فتنه‌ی یهود را بنشان و حیله و شر دشمنان‌مان را دفع کن!

ای خداوندگار منتظران!
ترسم از آن است که چشمانم به راه خشک شود و چهره‌ی دلربای آن نازنین یار را نبینم. به نام اعظمت و به نام آن چهارده نور برگزیده، وجود مقدّس حضرت صاحب‌الزّمان را سلامت دار و ظهور و فرج او را نزدیک گردان و ما را از بهترین یاران آن حضرت قرار ده و توفیق شهادت در رکابش عنایت فرما!
آمین...

السّلام علیک یا شهرالله الاکبر و یا عید اولیائه...

خاکریز شیشه‌ای

عبّاسآقایحسیننژاد! (دبیر سرویس وبلاگ ایکنا و سرشناس‌ترین در میان جمع حاضر در عکس) یه دوست خوب تازه!

جواد مزارعی، فیلمی رو پخش کرد از طلائیه که دکتر رو خیلی منقلب کرد.

تازه داماد وبلاگستان! به قول جواد مزارعی در بازگشت از ماه عسل به چه می‌اندیشد؟!

کلّی وبلاگ‌نویس اومده بود!

بساط افطاری، هر کی هرجایی دستش اومد. عبّاسآقایحسیننژاد هم سن سالن رو پیدا کرد. (فلو شد یه کمی عکس)

دکتر بوترابی: "اگه من جای جواد مزارعی پشت میکروفن بودم..." من: "آریاگستر رو به من بدین، من جای جواد رو می‌گیرم، می‌دم به شما!"

اوا! جواد؟! چی‌ کار می‌کنی؟ نکن زشته...خاک عالم...

دوست دارم در این شب‌ها به آسمان نگاه کنم و رفت و آمد مدام فرشته‌ها را ببینم که نور می‌برند و می‌آورند. صدای بال‌هایشان را بشنوم که بیدار باش می‌دهند به او که همه‌ی امیدش را به این نیمه‌شب‌های پرماجرا، بسته‌است.

دوست دارم خاک بشوم. خاکِ بر مزار نشسته‌ی حسن در غربت بقیع مدینه تا که بادِ بال‌های فرشته‌های خدا، بلندم کند و درست بیایم بنشینم میان محراب مسجد کوفه تا اشک‌های علی ترم کند.

دوست دارم پرواز کنم و بروم بارگاه سلطان خراسان ـ که شنیده‌ام عادت دارد رمضان‌ها، سفره‌ی خود را با غلامان و خدمتکاران یکی کند ـ بنشینم و یک جرعه از شراب معرفتش بنوشم، تا رضا شوم.

دوست دارم زیر بارش باران شهابی آسمان این شب‌ها، آن‌قدر خیس نور شوم که چشمانم دیگر نتوانند خودم را ببینند! بشوم همه او! عین او! نور!

خدایا!
این نیمه‌شب‌ها را به خاطر تو دوست دارم. تو که در نیمه‌های شب ندا می‌دهی: *
کسی هست که از من چیزی طلب کند و دهم؟!
کسی هست که دعا کند و اجابتش کنم؟!
کسی هست که آمرزش بخواهد و او را ببخشم؟!
کسی هست که امید بسته باشد و او را به امیدش رسانم؟!
کسی هست که آرزویی داشته باشد و برآورم؟!

و جوش و خروش در جانم بیفتد که من! خدایا من! من!
منم که بند پاره‌ی دل را به آستانت گره زدم! بازش کن!
منم که کوله بار کوله بار آرزو و تمنّا بار خود کردم و آوردم، سبک‌اش کن!
منم که چشم‌هایم تشنه‌ی توست، سیرابش کن!

اللهمّ بارک لنا رمضان و اعنّا علی صیامه و قیامه!

----------
*در دعای علوی مصری که از جانب وجود مقدّس حضرت صاحب‌الزّمان ـ عجّل الله تعالی فرجه‌الشّریف ـ وارد شده می‌خوانیم:
"الهی و انت الّذی تنادی فی انصاف کلِّ لیلة هل من سائل فاعطیه، ام هل من داع ...

حیدربابا! راهم از تو دور افتاد
عمر گذشت، نیامدم و دیر شد
ندانستم که زیبارویانت چه شدند
نمی‌دانستم گردنه‌ها و پیچ‌ها هستند...
جدایی هست...
بی‌خبری هست...
مرگ هست...

امروز حالم خوبه شکر خدا. اوّلین جمعه‌ای هم هست در طول یک ماه گذشته که خونه هستم. ( به دلایلی که در پست بعد می‌نویسم، بخشی از متن رو حذف کردم. 9/6/85)

سفرنامه‌ی اوّل: جمعه 13مرداد 85، رشت
تقریباً ساعت یازده صبح بود که بدون برنامه‌ی قبلی رفتیم رشت. البته بیست کیلومتری رشت. یه روز خوب و آفتابی و نسبتاً خنک. تو راه برگشت رفتیم زیارت امامزاده هاشم _علیه السّلام _ که جاتون خالی. خیلی خوب بود! بیست کیلومتر بعد از امام‌زاده هاشم، برخوردیم به منطقه‌ای به نام "رشته‌رود" که پیش از این ندیده‌بودمش. یک منطقه‌ی رویایی و زیبا!

یهود!
ما
تنها
در حضور شمشیرهایمان
با شما
سخن خواهیم گفت.
تفنگ‌هایتان را بیاورید!

امشب نویسنده‌ی خوبی نیستم. فقط دلم گوشه‌ای از بین الحرمین مدینه را می‌خواهد. همین...

تکمله (8/4/85 ساعت 18:40)
امروز در مراسم میدان ولی عصر ـ عجّل الله تعالی فرجه الشّریف ـ شرکت کردم. و الّا از غصّه می‌مردم.

نامه‌ی زیر، به قلم خبرنگار ایرنا، سرکار خانم "ماهرخ غلامحسین‌پور" همسر سردبیر بازداشت‌شده‌ی ایران جمعه، "مهرداد قاسم‌فر" است که خطاب به آقای احمدی‌نژاد نوشته‌شده است.

بنام پرودگاری که رحتمش بی بدیل است
امروز یک‌ماه است که تیر چراغ برق‌ها را به امید بی‌سببی شماره می‌‌کنم و هر شب پای سجاده خدا را به عمر سبک‌بار درخت"مخیلو" قسم می‌‌دهم که همسرم را هر چه زودتر به خانه‌ی بی‌چراغ و بی‌نور من برگرداند.
دلم می‌‌خواهد خدا به زبان ساده‌ی قابل فهم بندگان ساده دلش، به زبان ساده‌ی دایرةالمعارف فارسی، به زبان ساده‌ی "تصمیم کبری " و "شب بود، ماه پشت ابر بود کودکی" به زبان ساده‌ی روزهای خالی بی‌کرایه تاکسی، به من بفهماند که گناه عقوبت نکرده‌ی "مهرداد" چه بوده است؟
هفده سال است که مهرداد را که همیشه عاشق تمامیت ارضی کشورش بوده می‌‌شناسم هم او که دست‌هایش همیشه آشیانه‌ی پرندگان باران خورده بوده است، او که شب‌ها برای گرسنگی و رنج انسان‌هایی در آنسوی کره خاکی اشک می‌‌ریخته است و هم او که وقتی نیست روزهای نیامده‌ام بی‌صاحب مانده است، بی آفتابی که هر روز برمی‌‌تابد بر جهان و این روزها برمن برنمی‌‌تابد ، بی‌مرغکی که دانه برمی‌‌چیند بر ایوان خانه‌ی همسایه!
هر روز خبری تازه دلم را می‌‌لرزاند ، ایمان دارم که تصور توهین به هیچ انسانی در مخیله مهرداد نمی‌‌گنجد او که حتی در محافل دوستان اجازه طرح طنزو لطیفه‌هایی را که حاوی پیام توهین آمی‌ز به ملیت یا قومی‌ بود نمی‌‌داد و هم او که سالها به عنوان فرمانده توپ برای نجات تمامی‌ت ارضی کشورش در مرز بین خون و حماسه جنگیده بود و در این راستا نشان لیاقت و شجاعت گرفته بود، از خودم می‌پرسم مهرداد چطور می‌تواند با هدف و مقصودی از پیش تعیین شده نسبت به چاپ کاریکاتوری اهتمام کند که دل هموطنان‌مان را بیازارد؟ مگر می‌شود انسانی که بزرگترین دغدغه‌ی امروزش دل‌تنگی هموطنان و بیکار شدن دوستان روزنامه نگاری است که غم نان آنان بیش از نداری خودش رنجش می‌دهد سزاوار واژه "اشد مجازات "باشد؟
اگر واژه‌ی "اشد مجازات " سزاوار شاعری است که به تمام پیشنهادات اغواگرانه‌ی زندگی پشت پا می‌‌زند تا به اصولش و کشورش وفادار باشد پس مجازات امثال "بیجه" و سرکردگان مافیای قاچاق و امثالهم بایستی چگونه باشد؟
این حرفها را می‌زنم نه از باب درخواست بخششی و یا احیانا منزلتی، بلکه اعتراف می‌کنم تمام کسانی که همسر مرا می‌شناسند معترف‌اند به این که همواره او را به اعتبار دانستگی، فروتنی و روشن جانی به قاعده‌اش که وجه ممیزه‌ی برکشیدگان و فرومایگان است می‌شناسند و می‌دانند او که قادر نیست حتی شاپرکی را بیازارد پس چگونه می‌ تواند به قلب انسان‌هایی که به خاطر عشق به آنان رنج توان‌فرسای قلم‌زنی را بر خود هموار کرده‌است راضی شود؟
من هم یک روزنامه‌نگارم و نمی‌‌توانم مطالبات بحق قوم ترک را نادیده بگیرم و می‌دانم که مهرداد هم اگر زندان نبود با هر اعتراض بحقی شریک و یک‌صدا می‌‌شد اما نه من و نه اذهان بیدار دیگر روزنامه‌نگاران و صاحبان اندیشه، نمی‌توانند دست‌های نابکاری را نادیده بگیرند که در پیش‌آمدن این بحران عامداً ریشه‌های درخت وحدت ملی و همدلی را در کشورمان نشانه گرفتتد.
این نهایت بی‌انصافی است که تمام علل و انگیزه‌ی ایجاد حرکت خودجوش ملت آذربایجان را که ریشه در برخی ندانم‌کاریهای داخلی، بی کفایتی‌ها، اعمال سیاستهای تبعیض آمیز اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی داشته است به پای یک کاریکاتور ساده که از سر سهو و سنگینی بار کار روزنامه‌نگاری و به اشتباه چاپ شده است بنویسیم و با این تجاهل، ارزش و اعتبار این اعتراض را تا این حد تنزل دهیم و یا وانمود کنیم که آذری زبان‌های کشورمان به بسته شدن و پلمب شدن رونامه‌ای که هفت هزار نفر نیروی حرفه‌ای و خانواده‌های وابسته دارد و اکثریت قریب به اتفاقشان نیز آذری زبان‌اند و یا با قربانی کردن یکی دو نفر انسان بی‌گناه به تمام مطالباتشان دست یافته‌اند.
آخر کدام صاحب انصافی باور می‌‌کند که این بحران فقط و فقط از سوی یک شخصیت فرهنگی و نه سیاسی! که به اعتراف همگان به هیچ گروه و جناح خاصی نیز وابستگی ندارد از روی سوء نیت انجام شده است؟ این در حالی است که با نگاهی به شماره‌های گذشته‌ی این نشریه ضمیمه ایران می‌بینیم بارها و بارها و به کرات مطالب علمی‌ و آموزشی از زبان حیوانات و با لهجه‌های گوناگون چاپ شده و هرگز نیز شائبه‌ی توهین و تحقیر برای کسی ایجاد نشده‌بود. خصوصاً که در فضایی که منطق طنز بر آن حاکم است هیچ چیز جدی نیست. هموطنانی که کمی‌ با حساسیت بیشتری به این ماجرا نگریسته‌اند به خوبی دریافته‌اند که مسائل حاشیه‌ای همچون "بازی تیم تراکتورسازی و هما، برانگیخته شدن حساستهایی نسبت به شعار"ستاره ]گان[ پارسی" برای تیم ملی در جام جهانی و سوءاستفاده تعدادی هرج و مرج طلب آشوبگر که تلاش کردند تحصن صنفی دانشجویان دانشگاه تبریز را با اعتراضات قومی‌ و جدایی طلبانه دامن بزنند" منجر به ایجاد این بحران شد.
در همه‌ی دنیا مرسوم است که یک‌بار عذر تقصیر طلبیدن اهالی مطبوعات را دال بر برائت آنان بدانند. این در حالی است که دست‌اندرکاران "ایران جمعه " به محض ایجاد کدورت، پیرو اخلاق حرفه‌ای با تاکید بر فقدان هر گونه سوءنیتی در چندین نوبت از هموطنان آذری زبان معذرت‌خواهی کرده و پوزش طلبیدند!
از سوی دیگر به عنوان یک خبرنگارو یک هم‌وطن بسیار مایلم از شما بپرسم که اگر این سهو و خطا از جانب کاریکاتوریست و سردبیر"ایران جمعه" که یک نشریه‌ی ضمیمه ایران است، حادث شده پس چه ارتباطی به بیکار شدن هفت هزار نیروی زبده و حرفه‌ای عرصه‌ی خبر و اطلاع‌رسانی و خانواده‌های آنان دارد که هم اکنون به عقوبت سهو این دو تن، دچار مشکلات مالی، ناامنی روحی و شغلی شده اند؟
بر اساس نظرسنجی‌های انجام شده روزنامه ایران از روزهای نخستین حضورش در جامعه‌ی مطبوعاتی کشور موجب پیشرفت معلومات و دانش عمومی‌ و نیز پیشبرد اهداف قانون اساسی در کشور شده است و آیا بستن یک روزنامه‌ی معتبر و مقبول اذهان عمومی‌، محروم کردن مردم از یک پنجره‌ی گشوده شده بر دنیای اطلاعات و آگاهی بخشی نیست؟
"مانا نیستانی" و "مهرداد قاسمفر" نه جانیان بالفطره بلکه فرزندان این سرزمین‌اند. آنان از کره‌ی مریخ نیامده‌اند و چراغ‌شان در این خانه می‌سوزد. آنان روزنامه نگارانی هستند که رنج اعتلای این مرز و بوم را بردوش می‌کشند و چرا که اگر این غم را نداشتند همانند بسیاری از جوانان دیگر به مشاغل کم دردسرتری روی می‌آوردند تا هم از نعمات این دنیایی برخوردار باشند و هم ا ینکه ناچار نباشند به گناه نکرده در حبس بمانند و هر گونه توهین و افترای ناروایی را متحمل شوند.
بسیاری از نخبگان و اصحاب قلم و مطبوعات و افرادی که به نوعی دارای مسؤولیت سیاسی هستند و تعدادی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی‌ که مفتخر به قومیت و زبان آذری هستند با من تماس می‌گیرند و ازشبهه‌ی ایجاد شده اظهار شگفتی کرده و اعتراف می‌کنند که هیچ اشتباه و یا توهینی در این کاریکاتور نمی‌بیینند و خواستار بازگشائی روزنامه ایران و رها شدن دو روزنامه نگار زندانی هستند.
امروز روزهای پایان خردادماه است و دو سه روزی به سالگرد تولد مهرداد (یکم تیرماه) بیشتر نمانده است. جیب کودکم را به امید تراشه‌ای زندگی می‌کاوم. وامانده‌ام به سؤالات طاق و جفت او و پی جویی‌هایش در مورد پدرش چه پاسخی بدهم. رو به قبله به سمت و سوی قبیله‌ی بی‌کسی می‌‌ایستم همچون درخت نیایش‌گری که به تمنای نمکی آب به دعای آخرین‌اش ایستاد‌ه‌باشد و با یقینی اندوه‌ناک دعا می‌‌کنم که "مهرداد" روز تولدش به خانه برگرددد و چراغ خاموش خانه‌ام را روشن کند.
ایدون باد
"ماهرخ غلامحسین پور"
خبرنگار ایرنا و همسر روزنامه نگار در بند "مهرداد قاسمفر"

دوست دارم بیشتر بنویسم. امّا زیاده، جسارت که نه، خسارت است از برای من و خیلی‌ها...

***
انرژی هسته‌ای حقّ مسلّم ماست!
دوست ندارم سیاسی بنویسم یا انتقادی سیاسی کنم. امّا این بار ناچارم، بنا به ضروتی که احساس می‌کنم. پیش از این هم نوشتم که آقای احمدی‌نژاد را به رغم آن‌که منتخب من در انتخابات نبود، بهترین گزینه و لایق‌ترین فرد برای ریاست جمهوری اسلامی ایران یافتم. امّا دلیل نمی‌شود که انتقادی به وی نداشته باشم.
شکّی نیست که انرژی هسته‌ای حقّ مسلّم ماست! همین که امریکا می‌گوید نداشته باش، یعنی این که حقّ مسلّم ماست! امّا دانستن هم حقّ مسلّم ملّت ماست. آیا شایسته نیست که ملّت همه چیز را بداند و آن‌گاه شعار «انرژی هسته‌ای حقّ مسلّم ماست!» را سر دهد؟! آیا بایکوت خبری شدیدی که این‌روزها بر رسانه‌های داخلی اعمال می‌شود، جز این است که مردم از بسیاری اتّفاقات پیرامون مسئله‌ی هسته‌ای ایران که متاسّفانه سرنوشت آن در خارج از مرزهای این مملکت دارد رقم می‌خورد، بی‌خبر بمانند؟! گاه با مقایسه‌ی برخی اخبار در مراجع اصلی خبری خارجی و انعکاس آن در رسانه‌های داخلی، آن‌چنان قلب می‌شوند که انگار پیروز این مناقشه‌ی نفس‌گیر هسته‌ای از همین حالا ایران است و دشمن به خاک مذلّت نشسته‌است. درست که بر اساس اصول جنگ باید از انتشار اخبار و اطّلاعاتی که احیاناً موجب تردید و ترس در دل نیروهای خودی می‌شود، اجتناب نمود، امّا آن‌گاه که از مردم و حمایت آنان از فعّالیّت‌های هسته‌ای ایران به عنوان سربازان و پیش‌قراولان در برابر دشمن استفاده می‌شود، باید آنان را از شرایط این درگیری و رودررویی مطّلع کرد.
بازی هسته‌ای ایران به مرحله‌ای رسیده‌است که می‌توان عاقبت آن را پیش‌بینی کرد. اگر در روزهای اوّل این بازی، میان طرفین منطق گفت‌وگو حاکم بود، امّا حالا که هر دو طرف بر خواست و رای خود اصرار و الحاح دارند، بیشتر به بازی لج و لج‌بازی شبیه گشته که عاقبت به سود هیچ‌کدام از طرفین نخواهد بود. اگر چه ریشه‌ی بسیاری از مشکلات امروز را باید در سیاست تساهل و تسامح دولت قبلی دانست که سفت و سخت در برابر خواسته‌های کشورهای غربی در قبال برنامه‌ی هسته‌ای ایران ایستادگی نکرد و زمینه را برای زیاده‌خواهی دولت‌های آنان مهیّا نمود، لکن سیاست تند دولت حاضر نیز به شدّت به جایگاه ایران و زندگی مردم خدشه وارد می‌کند.
اگر چه آنان که دل در گرو سربلندی و افتخار ایران دارند و پیروان صدّیق سیّدالشّهدا و پاسدار خون شهدای انقلاب اسلامی‌اند، از توطئه و دست‌درازی دشمنان، باکی ندارند و جان به راه دفاع از اسلام و انقلاب می‌بازند و در برابر دشمن می‌ایستند، امّا عقلانی است که خود بهانه‌ی جنگ و جدال احتمالی را به دست دشمن دهیم؟ نمی‌گویم که سر به زیاده‌خواهی و یاوه‌گویی دشمن خم کنیم و از حقوق مسلّم خود بگذریم، بلکه اعتقاد دارم، سیاستی دیگر باید! آیا ابرام بر فقط یک راه از میان بسیاری راه‌های پیش رو، منطقی و درست است؟
شاید برای آن‌که دل دشمن خنک نشود(!) بارها گفته‌ایم که تحریم‌های همه‌جانبه هیچ اثر سویی بر مردم نداشته‌است. امّا آیا حقیقت این است؟! آیا کوهی از مشکلات اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی که سنگینی آن را بر دوش خود احساس می‌کنیم، بی‌دلیل بر گرده‌ی ما نشسته است؟ تا کی باید چشم‌های خود را به روی واقعیّت‌های امروز کشور خود و دنیا ببندیم و آرمان‌گرایانه رفتارهای کاذب و غیرمنطقی داشته‌باشیم؟
کمترین برخورد جامعه‌ی جهانی در پی دسیسه‌های امریکا و اروپا در بزرگ‌نمایی خطر ایران و تلاش در جهت نامتعارف جلوه دادن فعّالیّت‌های هسته‌ای، تحریم‌های گسترده‌تری است که از همین حالا می‌توان عواقب وخیم و نگران‌کننده‌ی آن را در زندگی مردم دید.
واقعیّت آن است که جامعه‌ی ایرانی، در پی هشت سال جنگ فرسایشی و عواقب آن که هنوز هم آزاردهنده است، و نیز تاثیر تحریم‌های اقتصادی، به سختی کشش درگیری‌های فیزیکی و روانی دشمن را داشته‌باشد. اگر چه مردم ما در بحران‌ها و پیش‌آمدهای مختلف سیاسی و اقتصادی و اجتماعی، به رغم برخی نارضایی‌های مشروع، همواره پشت به پشت حکومت و دولت ایستاده‌است.
انتظار می‌رود، دستگاه سیاست خارجی کشور و در راس آن رییس جمهور محترم، ضمن آن‌که از سر دل‌سوزی برای انقلاب و پاسداشت دستاورد خون شهدا، قاطعانه در برابر زیاده‌خواهی اروپا و امریکا ایستاده است، نگاهی هم به شرایط داخلی جامعه‌ی ایران داشته باشد.
آقای رییس جمهور در سفرهای استانی خود با تهییج مردم، اعتبار شعار «انرژی هسته‌ای، حقّ مسلّم ماست!» را بیش از پیش کسب می‌کند. امّا قشنگ‌تر و شایسته‌تر آن است که عاقبت بازی هسته‌ای ایران را با انعکاس درست و واقعی و ترسیم دورنمای این بازی، ترسیم کند، آن‌گاه بر اساس اصول دموکراسی و جمهوریت، انتخاب شعار را بر عهده‌ی مردم گزارد. شک ندارم آن هنگام که مشکلات و عواقب اصرار و ابرام بر ادامه‌ی فعّالیّت‌های هسته‌ای صلح‌آمیز ایران، بر مردم آشکار شود، ملّت نجیب ما، باز هم این شعار را سر خواهند داد و آن‌گاه است که باید دولت و ملّت به این هم‌راهی و پشت‌گرمی افتخار کنند!
مطمئن باشیم، راه‌های برون رفت از مناقشات هسته‌ای و نیز خروج از انزوای بی‌سابقه و نگران‌کننده‌ی ایران در عرصه‌های بین‌المللی که گاه موجبات تحقیر ایران و ایرانی می‌شود، وجود دارد. به شرط آن‌که سیاست‌های اصولی و منطقی و متناسب با شرایط داخلی، منطقه‌ای و بین‌المللی از سوی رییس‌جمهور بی‌پروای جمهوری اسلامی ایران، اتّخاذ شود. ان‌شاءالله!

تکمله ساعت 13:40:
Google Analytics امروز برایم دعوت‌نامه فرستاد! چه حالی ببرم از امکاناتش... به شرطها و شروطها البته و آن این‌که جناب مستطاب قابض‌الارواح مهلت بیشتری از خداوندگار برایم بخواهد!

اوّلین یادداشت در سالی که به نام مبارک پیامبر اعظم ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ مزیّن شده، هم‌زمان است با میلاد فخر زمین و زمان، نَور حدیقه‌ی آفرینش و نور حدقه‌ی اهل بینش، سیّد و آقای ما، حضرت محمّدبن عبدالله ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ، همچنین میلاد صادق آل محمّد ـ علیه‌السّلام ـ.
به محضر حضرت دردانه‌ی منتظَرـ روحی فداه ـ و خدمت دوستان عزیزم و خوانندگان بزرگ‌وارم عرض تبریک دارم و امیدوارم در سالی که به نام پیامبر اعظم مزیّن گشته، سلامتی و به‌روزی قرین و همراه شما باشد.

امشب، یکی از همکاران من، در بستر بیماری است. اتّفاقی ناگوار برای ایشان رخ داد و حالا در بیمارستان بستری است. ان‌شاءالله که در این روز شریف، به حق رسول اعظم و امام صادق، عافیت یابند. شما هم دعا کنید.

پادکست اوّل رواق هم آماده شد و هم‌اکنون در دسترس است. پادکست رو از طرق مختلفی می‌تونید گوش کنید. ساده‌ترین راه، دانلود اون از طریق لینکی است که در نوار کناری وبلاگ هست. راه دوم، استفاده از نرم‌افزارهایی از قبیل iPodder و iTunes هست. در این‌جا و این‌جا نحوه‌ی استفاده از این دو نرم‌افزار رو می‌تونید بخونید. برای استفاده از این دو نرم‌افزار، بایستی که لینک فایل XML پادکست من رو در اون‌ها وارد کرده و بر اساس دستورالعمل نرم‌افزار عمل کنید. راه سوّم هم اینه که دستگاه پخش mp3 مثل iPod داشته باشید و آدرس XML پادکست رو بهش بدید تا در هر بار اتّصال اون به اینترنت، به طور خودکار و در صورتی که پادکست به روز شده باشه، اون رو دانلود کنه. اطّلاعات بیشتر رو می‌تونید از راهنمای پادکست ویکی‌پدیای فارسی بگیرید. ممنونم از وقتی که برای گوش دادن به پادکست می‌گذارید.

قرار هست که همایش یک روزه‌ای رو پیرامون وبلاگ با نام «وبلاگ ایرانی؛ کندوکاوی در چیستی، ویژگی‌ها و کارکردها» در آبان‌ماه امسال با حضور وبلاگ‌نویسان و صاحب‌نظران علوم ارتباطات و علوم اجتماعی برگزار کنیم. چند روز دیگه سایت رسمی همایش رو راه‌اندازی می‌کنیم و شما می‌تونید جزئیات بیشتر رو در سایت مطالعه بفرمایید. غرض از بیان موضوع این بود که فکر کنید که چه موضوعات و محورهای مهمی رو می‌تونیم به همایش اضافه کنیم. اگ�